Gökkuşağı toprak ananın makyajıdır, arada bir ağladığında.

Yalnızlığı anlatmamı istedi dilsizler.

Söylediklerimi tekrar etmesini istedim.

Yalnızlığı anlatmamı istedi sağırlar.

Ütüyü masasının üzerinde açık bırakıp yanlarından ayrıldım, elimde sigarayla uyudum.

Yalnızlığı anlatmamı istedi körler.

Kaktüsün de  bir çiçek olduğuna inandıramadım onları.

Mutluluğu anlatmadı istedi yalnızlar.

En güzel intihar yönteminin yaşamak olduğunu söyledim.

Bize kavgalardan uzak durulması söylendi hep ama yaşamak başlı başına bir kavgaydı.Ve dövüş sporlarına doğuştan aşina olmanız gerekiyordu.

Yüzmeyi daha ufak yaşlarda öğrenmek lazımdı çünkü bütün sevdalar boyumuzu aşan denizler gibiydi.

Elleri boş ceplerindeyken mutlu olabilenler sadece çocuklardır.Ki ben çocukluğumu özledim.

Aslında ben kurmadığım hayalleri bile özledim.Ben baya bir özledim.

Aslında.

Özledim...

Seni ver.

Bana yaşam acısından bir lokma ver.

 Aldığın her nefesten, çektiğin her çileden...

Hayat seni kamçılarken sırtından akan kandan, yerken zamane kazıklarını kanayan dil'inden bir lokma ver.

Ver ki yalnız sarılmasın yaraların, ver ki sızlamasın Yüreğin bir başına. 

Monaliza gibidir tanrı, kimilerine güler kimilerine kızar. 

Bana o yüzden gülümserken ağlayan kısmını ver yüzünün. 

Isınmak için canını yaksalar, buz tutsan soğuk gecelerde ısınmam için bana tenini ver. 

Gördüklerim - yaşadıklarım karşısında ,

                    aldıklarım - verdiklerim karşısında ,

                    umutlarım - umutsuzluklarım karşısında nefesim kesiliyor. 

Bana o yüzden içki kokan dudaklarını ver. 

Her anım sarhoş bir suni teneffüs anına iştigal etsin. 

Her anım  sakalları boynunda dolaşan kir pas içinde bir evsiz gibi olsun isterse. 

umrumda değil. 

Bana bir çift göz ver, hiç görmemiş , bana bir çift kulak ver hiç yalan duymamış olsun. 

El ver para sıcaklığı umrunda olmayan, dil ver konuşmasını bilmeyen. 

Beyin ver sadece seni düşünen ,dudak ver sadece seni konuşan.

Beni benden al seni ver.

-Cİhan Veron-